กำพล ศักดิ์วนิชล

กำพล  ศักดิ์วนิชล

ครูจิตอาสาผู้คิดค่าสอนเป็นหน่วยความสุข

 

  

 

            กำพล  ศักดิ์วนิชล ชายร่างใหญ่ อดีตพนักงานโรงกลั่นน้ำมันคาลเท็กซ์  แผนกช่างไฟฟ้า ต้องถูกเลิกจ้างเนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจเมื่อปี 2542 หลังจากถูกเลิกจ้างคุณกำพลพยายามหางานใหม่ในเขตนิคมอุตสหกรรมแหลมฉบัง แต่ก็ไม่มีบริษัทใดรับเข้าทำงานเพราะต่างก็ได้รับผลกระทบเช่นเดียวกัน คุณกำพลว่างงานอยู่ 2 ปีไม่มีรายได้ บ้าน รถ ที่ดิน ที่ผ่อนไว้ก็ต้องปล่อยให้โดนยึด  ต้องพาภรรยาและลูกมาอาศัยอยู่กับพ่อซึ่งเปิดร้านซ่อมจักรยานเล็กๆ ใกล้แยกไฟแดงเก่า ทางเข้าตลาดศรีราชา ระหว่างรองานคุณกำพลช่วยงานพ่อซ่อมจักรยาน แต่รายได้ก็ไม่พอเลี้ยงครอบครัวจึงเข้ารับการฝึกอาชีพ อบรมเป็นตัวแทนขายประกันชีวิต นวดแผนไทย ฝึกความรู้ภาษาจีนภาษาอังกฤษ  พร้อมกับหางานใหม่ไปด้วย วันเวลาผ่านไปโอกาสที่จะได้งานทำยิ่งน้อยลงเพราะคุณกำพล อายุมากขึ้น  ทำให้เครียด  คิดอะไรไม่ออก หมดกำลังใจ สิ้นหวัง คิดว่าอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ ปัญหาชีวิตรุมเร้าบีบคั้นให้เขามายืนอยู่สุดขอบของชีวิต คิดเพียงว่าการจบชีวิตคือการจบปัญหา ในตอนแรก        คุณกำพลคิดจะกินยาตาย แต่ด้วยความเป็นห่วงลูกและภรรยาจะลำบาก จึงหยุดคิด เมื่อมีความเครียดทีไรความคิดเรื่องตายก็วนเวียนในกลับมาอีก โชคดีเขามีเพื่อนซึ่งเคยตกงานเหมือนกัน แต่เพื่อนคุณกำพลได้งานใหม่ขายอุปกรณ์การศึกษา จึงชวนคุณกำพลมาลองทำดูจะได้ลืมความเครียด ระหว่างที่คุณกำพลกับเพื่อนไปขายอุปกรณ์การเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง คุณกำพลถามเพื่อนว่าอะไรมันจะดีขึ้นไหมถ้าเราตายไป เพื่อนตอบว่าตายแล้วจะได้อะไร ตายแล้วเกิดประโยชน์อะไร ก่อนตายเราต้องทิ้งความรู้ความสามารถไว้ให้คนอื่นๆ ดีกว่าตายเปล่าๆ จากคำพูดของเพื่อนในวันนั้น คุณกำพลจึงเปลี่ยนความคิด และมองไปที่เด็กนักเรียนที่กำลังเล่นสนุก เขาคิดว่าความรู้ภาษาจีนและวิชาไฟฟ้าจะเป็นประโยชน์แก่เด็กๆ จึงไปติดต่อขอสอนพิเศษตามโรงเรียนต่างๆ ในเขตอำเภอศรีราชา ในช่วงแรกก็ถูกปฏิเสธ เนื่องจากโรงเรียนไม่มีเวลาให้สอน และไม่มีใบประกอบวิชาชีพครูแม้ว่าคุณกำพลจะสอนให้ฟรีก็ตาม

           แต่คุณกำพลก็ไม่ละความพยายาม ต่อมามีโรงเรียนพิบูลสัณหธรรมและโรงเรียนวัดพระประทานพร   ถนน 9 กิโล ต. สุรศักดิ์ อ. ศรีราชา จ. ชลบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานประถมศึกษาแห่งชาติ กำลังหาวิชาเสริมให้กับนักเรียนเพราะภาษาจีนเป็นภาษาที่นับวันจะมีความสำคัญ นักเรียนในชุมชนส่วนมากก็เป็นลูกหลานคนไทยเชื้อสายจีน วิชาไฟฟ้าก็สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้และยังสามารถเป็นความรู้พื้นฐานในการเรียนในชั้นสูงๆ ขึ้นไปได้ด้วย คุณกำพลจึงอุทิศตนสอนภาษาจีนและวิชาไฟฟ้าให้กับนักเรียนโดยไม่เรียกร้องค่าสอนใดๆ

           ถึงบรรทัดนี้ต้องเปลี่ยนจากคุณกำพลเป็นครูกำพล เมื่อครูกำพลตั้งใจเป็นผู้ให้ก็ให้แบบสุดๆ นอกจากให้ความรู้แล้ว อุปกรณ์การเรียนต่างๆ ก็ซื้อหามาด้วยเงินส่วนตัว เพราะไม่ได้หวังผลตอบแทนเป็นเงิน แต่ผลตอบแทนนั้นเป็นหน่วยความสุข ครูกำพล วัดหน่วยความสุขจากจำนวนนักเรียนที่สอน สิบปี ได้หน่วยความสุข 1 ล้าน 8 แสนหน่วย ซึ่งไม่มีใครทำได้และยังบอกลูกศิษย์ให้ช่วยสอนคนอื่นด้วย โดยไม่ต้องเรียกร้องเงินทอง

           ครูกำพลให้แง่คิดว่า คุณค่าจากการถ่ายทอดความรู้ มีคุณค่ามากกว่าตัวเงิน เมื่อเราตายไปความรู้ที่เราถ่ายทอดจะเป็นประโยชน์แก่คนอื่นได้ คุณค่าของชีวิตคือการให้ประโยชน์แก่คนอื่น การให้กับสังคมเป็นคุณค่าทางจิตใจ ยากจะหาสิ่งใดมาเทียบได้ ความสุขที่แท้จริงไม่ใช่ ลาภ ยศ สรรเสริญ แต่เป็นการให้ การให้ที่ยิ่งใหญ่คือการให้ความรู้ เพราะความรู้จะติดตัวไปจนวันตาย การให้มีคุณค่าเสมอทั้งผู้ให้และผู้รับ แล้วคุณจะรู้ว่าชีวิตของคนๆหนึ่งนั้นมีค่ามากขนาดไหน เมื่อเป็นผู้ใหญ่ต้องช่วยกันดูแลลูกหลาน สิ่งที่ได้คือความสุขใจ เราอยู่ในชุมชนต้องมีจิตสาธารณะ อาสาออกมาช่วยกันทำจะหวังพึ่งการเรียนการสอนจากครูอย่างเดียวไม่ได้ ต้องช่วยกันเติมเต็มโอกาสให้เด็กๆ  อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีคุณค่า ลองตั้งสติใหม่เริ่มจากสิ่งเล็กๆ ก่อน

           ในตอนแรกครูกำพลจะขอสอน 5 ปีแล้วจะตาย เมื่อเวลาผ่านไปความคิดในด้านลบกับตัวเองก็หมดไป เพราะเริ่มเห็นผลในสิ่งที่ลงมือทำ เห็นผลจากความพยายาม เห็นคุณค่าของความรู้ที่มีค่ามากกว่าตัวเงิน เป็นคุณค่าทางจิตใจ เป็นความสุขที่เกิดจากการให้

           ปัจจุบันครูกำพล กับเงินก้อนสุดท้าย ลงทุนงวดสุดท้ายในชีวิต เปิดร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้าเล็กๆพร้อมรับซ่อมและติดตั้ง ที่บ้านเลขที่ 323/38 หมู่ 8 ต. สุรศักดิ์   อ. ศรีราชา จ. ชลบุรี แบ่งเงินรายได้บางส่วนมาซื้ออุปกรณ์ในการสอนเด็กๆ ต่อไป

            ครูกำพลเป็นคนดีที่น่ายกย่องน่าชื่นชม จริงๆ เมื่อเราได้เห็นตัวอย่างที่ดีแบบนี้แล้ว ต้องมาทบทวนกันหน่อยว่า เราได้ทำอะไรให้กับผู้อื่น หรือสังคมโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนบ้าง ถ้าทำแล้วก็ขอให้ทำต่อไป ถ้ายังไม่ทำก็เริ่มทำตั้งแต่วันนี้  

            เพราะความสุขจากการให้ ยิ่งใหญ่เสมอ

Visitors: 12,752